به دنبال تمايل براى كنترل يكى از اين رودخانه ها، يعنى تنسى، بزرگترين و شايد موفقيت آميز ترين نقشه توسعه محلى در تاريخ آمريكا به اجرا درآمده است. در سال هاى دهه ۱۹۳۰ پايه هاى طرحى ريخته شد كه بر مبناى آن اين رودخانه مهار شده و از آن براى بهبود اقتصادى تمامى دره تنسى استفاده شود. در نتيجه سازمان دره تنسى (TVA) اجازه يافت كه دره تنسى را براى كشتى رانى توسعه دهد. امروزه يك كانال سه مترى قابل قايق رانى مخالف جريان رودخانه وجود دارد كه تا ناكسويل تنسى ادامه دارد.
بيشتر فعاليت هاى ديگر سازمان دره تنسى را مى توان گسترش منطقى تعهدات اوليه آن دانست. توسعه كشتى رانى شامل ساختن يا خريد يك سلسله سد براى تضمين ادامه جريان آب و كاهش خطر سيل بود. تا زمانى كه سد وجود داشت طبيعى بود كه تاسيسات توليد برق آبى نيز با آن باشد. امروزه بيشتر سدهاى موجود كه تعداد آنها بيش از۳۰ عدد است و توسط سازمان دره تنسى روى رودخانه هاى تنسى و كنتاكى ساخته شده اند داراى تاسيسات توليد برق آبى هستند. حدود ۸۰ % برق حاصله در تاسيسات سازمان دره تنسى از نيروگاههاى حرارتى تأمين مى شود، از جمله ۱۰ نيروگاه كه زغال سنگ مى سوزانند، و چند نيروگاه كه از انرژى هسته اى استفاده مى كنند. سازمان دره تنسى هر سال حدود ۵۰ ميليون تن زغال سنگ مصرف مى كند و بزرگترين مصرف كننده زغال سنگ آپالاش است.
برق ارزان قيمت چند صنعت را كه به شدت به نيروى برق وابسته هستند به دره تنسى جذب كرده است، از جمله يك كارخانه بزرگ تهيه آلومينيوم در جنوب ناكسويل. اولين تاسيسات تحقيقاتى هسته اى در اوك ريج در غرب ناكسويل به وجود آمد و يكى از دلايل آن دسترسى به مقادير زياد نيرو در آنجا بود. ناكسويل، چاتانوگا و شهرهاى سه گانه بريستول، جانسون سيتى و كينگز پورت همگى مراكز مهم صنعتى هستند. سازمان دره تنسى كه خود يك صنعت مصرف كننده نيروى برق در مقياس بالا است. همچنين يك توسعه دهنده و توليد كننده عمده كودهاى شيميايى است.
در بالاى سدها، سازمان دره تنسى يك برنامه بزرگ را به اجرا درآورده كه هدف آن كمك به كشاورزان دره براى كنترل فرسايش خاك در مزارع آنهاست. هدف اين برنامه نگهدارى قسمتى از آب ناشى از سيل در مزارع و كاهش ميزان گل و لاى حاصله در درياچه ها است.
علاوه بر خود آب، سازمان دره تنسى در طول قسمت هاى مختلف رودخانه ها، صاحب ۵۲۰،۰۰۰ هكتار زمين است. تفريحگاه هاى عمومى بزرگى در بعضى از اين زمين ها بوجود آمده و اين بخش اكنون يك تفرجگاه بسيار مهم محسوب مى شود.
در سال ۱۹۶۵ كنگره قانون توسعه مجدد آپالاش را تصويب كرد كه طبق آن كميسيون محلى آپالاش (ARC) تاسيس شد. اين كميسيون كه مسئول ناحيه اى است كه از نيويورك تا آلاباما ادامه دارد، طى برنامه اى چندين ميليارد دلار را خرج توسعه بهبود اقتصاد اين بخش از كشور كرده است. نيروى اصلى اين كميسيون صرف بهبود شاهراه هاى آپالاش مى شود بدان اميد كه اين اقدام از انزواى اين ناحيه كاسته و كارخانه داران را تشويق كند كه در آن مستقر شوند.
يك اقدام ديگر دولت، ايجاد سيستم كشتى رانى رودخانه آركانزاس است كه در سال هاى دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به وجود آمد و در سال ۱۹۷۱ شروع به كار كرد. اين سازمان يك كانال سه مترى قابل قايقرانى ايجاد كرد كه از نقطه تلاقى رودخانه آركانزاس با رودخانه ميسى سى پى در كاتوسا، اوكلاهما در پائين رود تولسا آغاز مى شود. نتيجه، افزايش ترافيك كرجى ها و توليد نيروى هيدروالكتريك حاصله از سدهاى فراوانى است كه براى مهار جريان آب رودخانه ساخته شده است.
آينده منطقه چه خواهد شد؟ احتمال نمى رود كه آپالاش و اوزارك ها به قسمتى از قطب صنعتى آمريكا تبديل شوند و عده كمى هم در اين مناطق وجود دارند كه واقعأ چنين آرزويى داشته باشند. مع الوصف، يك احساس تغيير وجود دارد. قسمت هايى در ارتفاعات جنوبى جورجيا، كاروليناى شمالى و جنوبى و تنسى، شاهد شكوفايى بازار در ساختن خانه هاى تفريحى و خانه دوم بوده اند. براى افراد ثروتمند استراحتگاه هاى خوبى در كاروليناى شمالى، ويرجينيا، اوزارك ها و كوه هاى كاچيتا يافت مى شود. مهاجرت به بيرون از اين منطقه كم شده، گرچه كاملأ پايان نيافته است و فاصله بين درآمد سرانه اين مناطق و جاهاى ديگر ايالات متحده كم شده است. از نظر اقتصادى، شايد بدترين وضع، سپرى شده باشد.
اين سايت براي اطلاع رساني و دريافت نظرات كليه افراد حقيقي و حقوقي مرتبط با صنعت شكر و صنايع جانبي بويژه مديران و كارشناسان توسعه نيشكر و صنايع جانبي طراحي شده است.